 |
Een tijd terug werden homo’s in Leidsche Rijn hun huis uit gepest. De bedreigingen en vernielingen werd door de hele Utrechtse gemeenteraad – van ChristenUnie tot SP – veroordeeld. Maar wat had ik het fijn gevonden, als in plaats van de Utrechtse politici de Utrechtse kerken zich hadden laten horen. Als ze hadden gezegd: wat hier gebeurt, is in strijd met het Evangelie van onze Heer, en daarom gaan wij proberen deze mensen te beschermen en te helpen. Omdat ik vind dat orthodoxe kerken daarover te zwijgzaam zijn, ondersteun ik graag de verklaring tegen geweld tegen homo’s. Ook al ben ik het vaak erg oneens met initiatiefnemers COC. En ook al zie ik persoonlijk vanuit de Bijbel voor homorelaties geen ruimte. Maar dat verhindert mij niet om samen met anderen nee te zeggen tegen geweld tegen homo’s. Ook christenen maken zich daaraan schuldig. Bijvoorbeeld door ‘homo’ als scheldwoord te gebruiken of er grappen over maken. ‘Laat geen vuile taal over uw lippen komen, maar alleen goede en waar nodig opbouwende woorden, die goed doen aan wie ze hoort’, schrijft de apostel Paulus. En: ‘Laat iedereen u kennen als vriendelijke mensen’. Ik hoop op een plaatselijk vervolg op de verklaring, waarbij in preken, gesprekken en catechese aandacht wordt besteed aan geweld tegen homo’s. Vanuit de vier letters op de armband die veel jongeren dragen: WWJD. What would Jesus do?
Ad de Boer Voorzitter van de Landelijke Vergadering van de Nederlands Gereformeerde Kerken |
 |
De kleine geloofsgemeenschap van doopsgezinden, waartoe ik behoor, was in de zestiende en zeventiende eeuw het object van vervolgingen. Dat heeft een stempel gedrukt op haar identiteit. Tolerantie ten opzichte van anderen stond en staat hoog in ons vaandel geschreven. Dat heeft ook onze houding tegenover homoseksualiteit bepaald. Onze kerk heeft daarover nooit officiële verklaringen uitgegeven (daar zijn we niet zo goed in), maar in de praktijk zijn homoseksuele kerkleden én predikanten al voor de tweede wereldoorlog probleemloos aanvaard. De bijbel lazen en lezen we niet naar de letter, liever naar de geest, al nemen we juist Jezus’ oproep voor geweldloosheid heel serieus. Zelf studeerde ik in Amsterdam in de jaren zestig van de twintigste eeuw en homoseksuele medestudenten werden in onze kring heel gewoon geaccepteerd. Eigenlijk komt deze kerkelijke verklaring over geweld tegen homo’s een halve eeuw te laat. Liever laat dan nooit onderteken ik hem daarom van harte!
Alle G. Hoekema Bestuurssecretaris van de Algemene Doopsgezinde Sociëteit |
 |
Vijfentwintig jaar geleden besloten de Remonstranten het huwelijk open te stellen voor personen van hetzelfde geslacht. Dit besluit blijft actueel want er zijn steeds nieuwe echtparen die één van onze predikanten vragen zo’n huwelijk in te zegenen. Wat in deze verklaring tegen geweld tegen homoseksuelen staat is eigenlijk vanzelfsprekend. Maar dat maakt de verklaring niet minder belangrijk. Laten we er daarom voor zorgen dat ook deze verklaring geen dode letter wordt maar ons inspireert om actief te zijn en te blijven bij het bestrijden van homohaat en -vijandigheid.
Jan Willem van der Kamp Voorzitter van de Commissie tot de Zaken van de Remonstrantse Broederschap
|
 |
Het is misschien vreemd om zich juist vanuit de kerken uit te spreken over geweld tegen homoseksuelen. De christelijke gemeenschappen blinken zeker niet uit in het prediken tegen homohaat en -geweld. Ze hebben te vaak gezwegen of juist veroordelend gesproken. En homoseksualiteit vormt in vele christelijke kerken nog altijd een omstreden onderwerp, dat onderdeel is van een theologisch en moreel debat. Het blijft zaak kritisch naar de eigen traditie te blijven kijken: naar de interpretatie van de geloofsbronnen, de overdracht aan een nieuwe generatie, de analyse van de omgangsvormen. Toch verenigt één gedachte alle kerken die zitting hebben in de Raad van Kerken: lichamelijk, psychisch en verbaal geweld, zeker ook omwille van seksuele geaardheid, is ten alle tijden afkeurenswaardig. Elk menselijk subject verdient waardigheid, respect en bescherming. Omdat onze wet dat garandeert. Omdat onze intuïtie dat influistert. Omdat wij geloven dat elke mens beelddrager van God zelf is. Omdat elke mens kostbaar is in Gods ogen. De gezamenlijke verklaring van de kerken wil onze diepste overtuiging weergeven en aanscherpen dat iedereen een plek heeft in onze samenleving en het verdient in vrede te leven.
Henk van Hout Voorzitter van de Raad van Kerken in Nederland
|
 |
Ik ben blij met deze tekst, wetende dat het een soort minimale consensus is. Maar het is duidelijk dat ook in de eigen achterban binnen mijn kerk zeer uiteenlopende opvattingen over homoseksualiteit bestaan. Vaak komen daarbij vragen aan de orde die ons geloof (bijvoorbeeld de interpretatie van de Bijbel) ten diepste raken. Wij hebben in dit opzicht nog veel werk voor ons. De verklaring stelt de mens, zijn waarde en zijn integriteit centraal: wij allen, zonder uitzondering, zijn beelddragers van God. Het doet me pijn om te moeten zien hoe ook in de kerk soms de ‘seksuele geaardheid’ van mensen zo geïsoleerd waargenomen wordt dat de mens als geheel niet meer in zicht is. Ik hoop dat de verklaring niet alleen een stuk papier blijft, maar ons aanzet om ook binnen onze kerk(en) op te sporen waar wij geweld gebruiken – in onze context misschien minder vormen van fysiek, maar vooral vormen van psychisch of verbaal geweld – en ertegen in te gaan.
Christoph Reichel Evangelische Broedergemeente in Nederland
|
 |
Het is mij nog steeds een vraag waarom homoseksualiteit en kerk op zulk een gespannen voet met elkaar staan. Hoe kan het nou dat je als kerk eerlijke en oprechte liefde van twee mensen voor elkaar zou veroordelen omdat de uitdrukkingsvorm niet die van de meerderheid is. Want daar komt de kerk wel voor op: voor eerlijke en oprechte liefde en voor relaties en uitdrukkingsvormen daarvan waarvan een mens beter wordt. Het probleem moet wellicht toch te maken hebben met het feit dat kerken worden gezien als ‘leveranciers van zekerheid’. Zekerheid moet je echter niet buiten jezelf zoeken, maar binnen in je. Dat geldt ook voor de zekerheid omtrent je seksuele identiteit. Maar dan moet je daarvoor ook de ruimte krijgen, zeker in de kerk. De oorzaak van het probleem dat de kerken hebben met homoseksualiteit is dezelfde als die van het geweld tegen homoseksuelen, ze vinden beide hun voedingsbodem in gevoelens van onzekerheid waar we niet doorheen willen trekken. Meer dan zekerheid kan de kerk je echter solidariteit aanbieden in je zoektocht naar acceptatie van je persoon, die voor innerlijke rust zorgt. Die solidariteit spreekt van Gods’ liefde voor je persoon, zoals je bent. En dat is veel meer waard dan gelijk welke ‘zekerheid’. Het is de solide basis voor een mooie intieme vriendschap tussen twee mensen, die daarvan beter worden en daarmee ook de wereld beter maken. Dat is pas ‘geloof’!
Joris Vercammen Aartsbisschop van Utrecht, Oud-Katholieke Kerk van Nederland |
 |
De Basisbeweging Nederland zal zich inzetten om in de kerken het gesprek levend te houden over de vraag aan onszelf: vertegenwoordigen we wel Gods liefde voor Haar schepselen als we dogmatisch en rigoureus mensen afwijzen en uitsluiten als groep, enkel omdat wij menen dat er een weeffout in zit? Als christenen zitten we met de pijnlijke erfenis dat we van Indianen meenden dat die geen ziel hadden, en we ernaar handelden. Met zwarten deden we hetzelfde. Met slaven. Vrouwen hebben volgens sommige kerken nog steeds geen ziel. Dit brute uitsluitende element in ons christen-zijn dienen we nauwkeurig te onderzoeken. Het zijn slechte bijbelinterpretaties waarmee mensen hun afkeer van homoseksuelen trachten te verstaan als een afkeer die ze met God zouden delen. Veroordeling van homoseksuelen als zodanig is al geweld. En het roept geweld op. Wij ondertekenen de verklaring, met de intentie het gesprek in eigen kring voort te zetten.
Yosé Höhne-Sparborth
Basisbeweging Nederland |